De tuin rondom het hospice ziet er prachtig uit. Elk seizoen weer. En dat allemaal dankzij de tuinmannen van het hospice. Op dinsdag is de tuin van deze tuinmannen en wordt er hard gewerkt. Mannen met groene vingers en hart voor de tuin en voor het hospice. Er worden verhalen verteld en ervaringen gedeeld. Om 10 uur is er koffie in het hospice. De schoenen gaan uit in de bijkeuken en in de huiskamer is het lekker warm. Koffie en ontbijtkoek met een lekker laag roomboter of versgebakken cake door één van de vrijwilligers.
De tuinmannen zijn belangrijk voor ons. Want zeg nou zelf, hoe fijn is het als je vanuit je bed uitkijkt op een mooie tuin, of als je in de zomer lekker in de oase van de tuin kunt zitten, omringd door je naasten. Genieten van de natuur en de vogels in de lucht. Deze tuinmannen zijn goud waard. Is het heet buiten, dan komen ze sproeien. Heeft het gevroren, dan wordt er gestrooid. Is de benzine van de grasmaaier op, dan wordt deze weer aangevuld. Alsof het allemaal vanzelf gaat. En dat gaat het ook. We hoeven nergens om te vragen.
Het is een trouwe groep mannen. Het is een hechte groep mannen. Ook in het leven van deze mannen komen tegenslagen, ziekte en teleurstellingen voor. Soms moet een tuinman dan een stapje terug doen en het werk in de tuin vaarwel zeggen. Maar vergeten wordt hij niet.
Op een dag ging de telefoon met de vraag of er een plek was voor één van deze tuinmannen. Hij was ernstig ziek en werd niet meer beter. Gelukkig was er plek en hij kreeg de mooiste kamer met uitzicht op de tuin. Zijn tuin.
Hij voelde zelf dat het een kwestie van dagen was en niet van weken. Deze gevoelens nemen we altijd serieus. Dit zegt vaak meer dan de verwachting van statistiek of arts. In overleg met de familie hebben we de overige tuinmannen uitgenodigd om de volgende dag te komen om afscheid te kunnen nemen.
En zo gebeurde het dat deze stoere tuinmannen niet op een dinsdagochtend maar op een vrijdagmiddag aan de koffie zaten in de huiskamer van het hospice. Herinneringen werden gedeeld. In kleine groepjes namen ze afscheid van hun tuin-collega. Daarna nog een kop koffie, een laatste woord en weer naar huis. Lieve tuinmannen dank jullie wel! De cirkel is rond.
Dit is mijn laatste blog vanuit dit mooie hospice. Na bijna 14 jaar is het tijd voor een andere fase in mijn leven. Met warme gevoelens en heel veel liefde heb ik me ingezet voor dit mooie bijna-thuis-huis.
Het schrijven van deze blogs heeft me geholpen om te verwoorden wat ik heb meegemaakt, gevoeld en doorleeft tijdens al deze bijzondere jaren. Ik ga het missen… ik ga het heel erg missen…, maar het is goed zo. Voor mijn trouwe lezers: dank jullie wel voor al jullie feedback en support. Ook deze cirkel is rond. Marieke Postema
Reactie schrijven